Ahmet Kekeç, Star , Ahmet Kekeç Yazıları, Ahmet Kekeç Yazar, Demokrasilerde bıyığın yeri ve önemi...

www.Turkmedya.com

Cuma, 05 Eylül 2008

Turkmedya.com

Google

Anasayfa | Sitene Ekle | Üye Girişi | Künye | İletişim

İL PORTALLARI

Adana	01
Adıyaman	02
Afyon	03
Ağrı	04
Amasya	05
Ankara	06
Antalya	07
Artvin	08
Aydın	09
Balıkesir	10
Bilecik	11
Bingöl	12
Bitlis	13
Bolu	14
Burdur	15
Bursa	16
Çanakkale	17
Çankırı	18
Çorum	19
Denizli	20
Diyarbakır	21
Edirne	22
Elazığ	23
Erzincan	24
Erzurum	25
Eskişehir	26
Gaziantep	27
Giresun	28
Gümüşhane	29
Hakkari	30
Hatay	31
Isparta	32
Mersin	33
İstanbul-Asy	34
İstanbul-Avr	34
İzmir	35
Kars	36
Kastamonu	37
Kayseri	38
Kırklareli	39
Kırşehir	40
Kocaeli	41
Konya	42
Kütahya	43
Malatya	44
Manisa	45
K.Maraş	46
Mardin	47
Muğla	48
Muş	49
Nevşehir	50
Niğde	51
Ordu	52
Rize	53
Sakarya	54
Samsun	55
Siirt	56
Sinop	57
Sivas	58
Tekirdağ	59
Tokat	60
Trabzon	61
Tunceli	62
Şanlıurfa	63
Uşak	64
Van	65
Yozgat	66
Zonguldak	67
Aksaray	68
Bayburt	69
Karaman	70
Kırıkkale	71
Batman	72
Şırnak	73
Bartın	74
Ardahan	75
Iğdır	76
Yalova	77
Karabük	78
Kilis	79
Osmaniye	80
Düzce	81


	Almanya

	Hollanda

	Fransa

	Kıbrıs
Ülke Seçiniz

Turkmedya.Com
İHA Abonesidir

Ahmet KEKEÇ - Star

akekec@stargazete.com

Yazı boyutu

Demokrasilerde bıyığın yeri ve önemi...

Rifat Hisarcıklıoğlu diye biri... Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği Başkanı...

Görüntüsü olan, gözlüklü, bıyıklı bir adam...

Kayserili...

Bir vakitler, merkez sağın liderliğine soyunmuştu.

Soyunmamıştı da, içinden geçirmişti.

Muhtemelen, kulağına, ‘Mesut Yılmaz ihtiyacına cevap verdiği’ fısıldanmıştır. Ki, artı özellikleriyle (bıyıkları, sonradan görme gözlükleri, Ejder Akışık’ın da düzeltmeyi başaramadığı diksiyonuyla) tam merkez sağ tipi havası uyandırıyordu.

Fakat Rifat Bey ve onda keramet vehmedenlerin hesap edemedikleri bir şey vardı:

Siyaset, aslında ‘yapılan’ ve ‘oluşturulan’ bir şey değildi.

Dolayısıyla, ‘mamulattan’ lider çıkmıyordu.

Rifat Bey şimdi krizli havaları kollayacak, Sinan Aygün’ün manevi desteği ve sponsorluğunda kendini ortalara atıp full bıyıklı ve gözlüklü görüntüsünü gezdirecek, bir iki ‘tersten vuran’ konuşma yapacak, hafiften bürokrasiye çakacak, birazcık halkın fütühat duygularını okşayacak, birazcık da mutaassıp bir görüntü sergileyecek... ‘Mesut Yılmaz ihtiyacına’ cevap vermediğine inandırdıktan sonra da...

Belki...

Belki DYP ve Anavatan kulvarında yarışan yeni merkez sağ oluşuma lider yazılabilir.

Başka da bir şey olmaz.

Hep merakımı ve hayretimi mucip olmuştur:

Hisarcıklıoğlu’nun başkanlığını yürüttüğü ‘birlik’te esasında ne iş görülmektedir?

Bazıları, TOBB’un, bir sivil toplum örgütü olduğunu söylüyor.

Öyle midir?

Belki de ‘tipik sivil toplum örgütü’ dememiz gerekecek.

Tipik, çünkü ‘sivil toplum’ adına kurulmuş birçok örgüt gibi, TOBB’un siyasi baskı grubu işlevi görmek dışında, sivil toplumla, ‘sivil toplum talepleriyle’ ne tür bir ünsiyet kurduğunu bilmiyoruz.

Bildiğimiz ve görebildiğimiz kadarıyla, bu örgütün sivil toplum talepleriyle arası pek hoş değil.

Üstelik, bir yönüyle sermayeyi temsil eden bir örgüt bu.

Gelgelelim, çıkarlarını sermayenin çıkarlarıyla tevhid etmiş/tevhid etmesi gereken bu örgütün ‘sermaye’yle, sermayenin talepleriyle de pek ilgisi yok.

Hatta hiç ilgisi yok...

Sermayenin serbest dolaşımı, ‘yatırım güvenliği’, serbest piyasanın kendini gerçekleştirebilmesi konularında ne düşünmektedirler, bunu da bilmiyoruz.

Sermaye, güvenli vahalar arar.

Bu örgütün, güvenli vahaların tesisine imkan veren ‘demokratikleşme’ konusunda ne düşündüğünü de bilmiyoruz.

Bu kadar bilmediğimiz özelliklere sahip örgütün başkanı Hisarcıklıoğlu önceki gün bir basın toplantısı düzenledi ve Ergenekon gözaltılarını kınadı. Daha doğrusu, ‘kanka’ görüntüsü verdiği ‘Euro zengini’ Sinan Aygün’e sahip çıktı.

Böyle şeyler ancak darbe dönemlerinde olurmuş. Bu gözaltılar aynı zamanda ‘kişilik onuruna bir saldırı’ymış.

Peki o bombalar, eylem planları, linç provokasyonları, darbe hazırlıkları neyin nesiymiş?

Parlamentonun ‘yasama yetkisi’ budandığında bu Hisarcıklıoğlu neredeydi?

Demokrasiye kastedenler bombalarıyla, eylem planlarıyla, ölüm listeleriyle suçüstü yakalandıklarında neredeydi?

Hadi 28 Şubat’ta izinliydi diyelim...

Peki, 27 Nisan’da neredeydi? 5 Haziran’da neredeydi?

Niçin çıkıp şöyle ‘celadetli’, içimizi serinletecek ‘demokratik bir çıkış’ yapmadı?

Demek ki, bıyık bırakarak, gözlük takarak, diksiyon dersleri alarak lider olunmuyormuş...